Vandaag heb ik mijn project een vervolg gegeven, dit keer in een iets andere vorm. Ik had een geboortekaartje ontvangen met een motief dat geschikt was om met textielverf op een rompertje te schilderen. Nu hopen dat het bevalt. En zorgen dat ik het gauw op de plek van bestemming krijg, want het rompertje is maatje 56 en de betreffende baby was al 54 centimeter groot bij de geboorte….

Het ging lekker. Ietsje wind, maar heel beheersbaar. Maar in een onoplettend moment, want beginner, zit ie in eens op weet ik wat – 30? – 40? – meter hoog. Niet handig, bijna niet te zien, dus rustig zakken, windvlaagje, orientatie verkeerd beoordeeld – verder naar achter. En toen bleek ie al een boom te raken waar nu gelukkig nog geen blad in zit. Pfoei. Om vervolgens, ik had hem natuurlijk al gestopt toen ik ‘em de boom zag raken, door het laatste vlaagje wind gepakt te worden en nog geen meter van de kant in het water te vallen. 10cm onder het oppervlak.

Dus, schoenen & sokken uit gedaan, het water in gestapt en de msr gepakt en onmiddellijk de accu los gemaakt. Uiteraard zit er een vrouwtje met een hondje langs het water die eerst meld ‘oh, maar er ligt niets in het water hoor, mijn hondje speelt met zand’. En vervolgens ‘is het water niet erg koud? ik vind dat het koud is hoor’. ^@&^&*@^@)!(*#!!!!

Thuis gekomen direct wat standaard ‘in vies water gevallen’ elektronica TLC gedaan: uit elkaar, afspoelen onder de kraan, bewegende delen rustig bewegen en met een blower (koude lucht) het water er af blazen. En dan minimaal 18 uur laten liggen.

Vanochtend weer in elkaar, alle motortjes, even rustig bewogen nergens meer water gezien en accu er aan… En dan na vijf seconden het heerlijk rats-rats geluid van de servo’s horen. En gewoon opstijgen alsof er niets gebeurt is!

Ik heb hem voor de zekerheid na een test vlucht van 30 seconden weer aan de grond gezet voor grondigere inspectie van de mechanische delen, maar ik ben al lang blij dat de 5in1 zo te zien nog goed is. fingers-crossed dat de servo’s het niet alsnog begeven een deze dagen, natuurlijk.

Damn I feel lucky.

Nu heeft ze een naam verdiend natuurlijk. Als je zoveel karakter toont, dan ben je een Stormvogel of een Zeemeeuw of… ik moet er nog even over na denken.

Historisch Vermaak Anno 2011

In 2009 is Maja’s opa overleden, een gezellige opa die een hobby kelder vol electronica, batterijladers, en veel rommel na liet.

En ook een hele oude Polaroid Land Camera 320. En daar kan je kan je nog best leuk foto’s mee maken. In deze tijd dat instant betekend dat je het binnen 2 seconden hebt, is dit weer heel wat anders.

We waren er stilletjes van uit gegaan dat ie stuk was, ik heb hem mee genomen voor de kinderen – leuk om mee te spelen. Natuurlijk kwam de vraag, papa, hoe werkt ie eigenlijk – en zo’n vraag ga je beantwoorden – en toen kwam ik er achter dat ie het vermoedelijk gewoon nog deed. Het enige wat ontbrak was een batterijtje en film. Een raar 3v geval. Kosten 15 euro, net als de film trouwens – 10 foto’s €15… Dat hebben we opgelost door een led-zaklampje van €2.50 te kopen (incl. 3 batterijtjes) en die batterij houder in de kamera te stoppen. Zo had opa Maus het ook gedaan. Moderne kamera’s zijn misschien krap opgezette stukjes precisie werk, deze duidelijk niet. De sluitertijd klonk nu goed. De lens van de kamera is een 114mm, f/8.8 stukje plastic. Met z’n 75 asa film stand zijn dat binnen vaak sluitertijden van meer dan 1 seconde… maar zou hij het dan ook echt doen? Hij lag weer lange tijd op de plank. Geen tijd. Excuses. Zo veel te doen.

Toen kwam ik Daphne Horn tegen, die volgende week Polaroid Sunday organiseerd. En we gingen ook nog dit weekeind e 60e verjaardag van Lisel vieren op de MS Oosterkim in Deventer. Een foto maken met de oude camera van haar vader…

Nu geen excuses meer dus. Film gekocht. En na de kamera schoon gemaakt te hebben, heb ik die natuurlijk verkeerd in de kamera gelegd:

Zonder handleiding is het niet altijd voor de hand liggend hoe je iets moet doen. Ik had het start-flapje, het zwarte papier wat voor de eerste foto zit verkeerd in de kamera gestopt. Dus die scheurde (gelukkig!) en ik moest de kamera open maken. Doordat ik er al iets aan getrokken had was onmiddellijk duidelijk wat de bedoeling was en heb ik de film cassette er goed in gekregen.

Voor €1.50 per foto wil ik natuurlijk wel zien hoeveel schade ik aangericht had, dus ik heb Maja, Dirk, Julian en Mirte het dek op gejaagd en we hebben onze eerste foto gemaakt.

Twee spannende minuten later zagen we dit plaatje. Zoals verwacht, een witte band, maar verder een mooie foto – de kamera werkt gewoon! De belichting is zelfs gewoon goed!

Dus nu iedereen aan dek!

De Schipper wilde wel even afdrukken, dus gelukkig sta ik er ook een keertje op. In de boot was het zo’n 20 graden, dus weer zo’n 2 minuten wachten op ontwikkelen en tadaa! Een hele gelukte foto!

Een heel geslaagd experiment. Opa Maus zou Stolz geweest zijn. Ik had er graag meer gemaakt, maar er zijn een aantal redenen waarom dit type film niet zo populair meer is. Een er van is dat de ontwikkeltijd erg afhankelijk is van de omgevingstemperatuur. Bij 20 graden is dat 2 minuten, bij 25 graden anderhalf, bij 15 graden 3 minuten… bij 10 graden… vierenhalve minuut. En onder de tien mag je het niet gebruiken. Het was koud buiten, dit weekeind.

Maar binnen in de boot was het zo mooi, daar wilde ik een polaroid foto van. Maar voor een daglicht film, 100 ISO en een f/8.8 lens, veel te donker, niet heel praktisch – een voorbeeldje van 100 ISO, sluitertijd van 1 seconde op de boot:

om een goed belichte foto te krijgen gaf de andere kamera aan dat de sluitertijd ca. 15 seconden moest zijn. Hum. Ho. Zonder statief. En dan nog het probleem van de film: de lampjes op de boot zijn erg warm, 2800K, niet de 5500K ‘daglicht’ waar de film voor gemaakt is. Dat zou er erg raar uit ziet met een lange sluitertijd, daar waren vroeger al die filters voor.

Maar de sluitertijd was zoooooo lang. Zo ontzettend lang dat handmatige flits-synchronisatie wel eens zou kunnen werken…

Maja was eerst wat skeptisch, maar met een paar minuten experimenteren hebben we de juiste combinatie gevonden. Vroeger, voor dat er digitale camera’s waren was dit heel erg ingewikkeld – losse licht meters, hopen dat het goed zou gaan. Nu is het een kwestie van proberen. Kijken wat het doet.

Ik heb de 5D, een van de duurste lichtmeters ter wereld, ter hand genomen en ingesteld op ISO100, f/9.0 met een 50mm lens er op, dat komt goed genoeg overeen met de Land camera 320. Niet op manual maar op B: ‘bulb’ zelfs – de polaroid kan dat namelijk ook – druk het knopje in en hij begint licht te meten, laat hem los en de sluiter gaat weer dicht – zelfs als de sluitertijd nog te kort is. Mijn opdracht aan Maja – zodra je mij hoort afdrukken, druk op het rode test knopje op de flitser. Ik zie de flits en laat vervolgens de sluiter weer los.

Dat werkt omdat het omgevingslicht heel weinig invloed heeft op de foto, zie de foto hier boven. Als je een beetje vlot bent lukt dit binnen 1 seconde. Wij zaten daar net iets onder. Het eerste testje zag er zo uit:

Te hard, te recht. Dus iets naar achter, iets op zij met de flitser, de straal iets breder, de kracht van 1/2 naar 1/4 zetten. Na wat heen en weer geschuifel stonden we zo opgesteld:

De flitser van opzij dus. En dat maakt dat het er zo goed uit ziet. Met nog een paar keer spelen kwamen we op het volgende resultaat met de 5D:

Vervolgens hebben we de lichtmeter van €2300 vervangen door de Polaroid Land Camera 320, twee spannende minuten wachten op het ontwikkelen en het resultaat zie je boven aan deze pagina.

Voor mij is dat historisch vermaak. anno 2011.

No fun. We hebben er een paar gedaan, maar na ruim een week proberen – never mind.

Alleen @chingchuan heeft gereageerd op mijn eigen give-away, dus die heeft 100% win kans (gefeliciteerd, doe me je adres even).

En waar hebben we dan wel nog even aan mee gedaan?  Zaterdag 1 Januari: Immortal Beloved Giveaway, RT en Win MediaMarkt iTouch, Maandag 3: RT @iGiveaway, Woensdag 5: http://actie.becel.nl/lecreuset/#/loose/, Vrijdag 7: http://xando.nl/gadgetfriday/

Rated: Underwhelming, don’t try this at home.

Nou. Dat gaan we zien in 2011.

Het doel is 365 dagen lang mee te doen aan doe-iets-en-win spelletjes op internet. Het maakt niet uit wat, of ik het nou nodig heb of niet – het gaat allemaal een grote doos in. Eind van het jaar zie ik wel wat, als er überhaupt iets in zit, ik er mee doe. Verloten of zo. De enige voorwaarde is dat deelname aan de spelletjes geen financiële consequenties op voorhand heeft. Ik ga niet voor deelname betalen. Dat er mogelijk BTW en invoerrechten betaald moeten worden heb ik al eerder mee gemaakt, ach… whatever.

Ik heb anderhalve week terug alvast een poging gedaan, en het werkt wel – De WERELD volgens Ampersix – gewoon vijf dagen later in de bus. Die telt nog niet mee voor 2011 natuurlijk.

Spannund.

En speciaal voor iedereen die dit gelezen heeft: Speel en WINNNNN!!! Tweet over deze blogpost (zet @PascalS in je tweet, anders vind ik hem niet…) of zet het op je Hyves of Feestboek (en meld dat hier in de comments) en WINNNNN!!!! een 160GB Harddisk*)

Heel handig als backup schijf in je PC of doe er een huisje omheen en je kan eindelijk makkelijk een backup mee uit huis nemen voor weinig.

Eind volgende week kies ik een winnaar uit. Ik zal proberen een eerlijke loting te doen. Niemand is uitgesloten van deelname, maar ik verstuur alleen binnen Nederland.

Dan ga ik nu zelf op zoek naar het eerste spelletje van 2011 waar ik aan mee kan doen!

*) Disk is 2e hands maar uiteraard helemaal in orde. Ik geef niet graag slechte schijven weg, ze gaan al snel genoeg stuk. Backup, backup, backup! Winnaar krijgt er denk ik twee, dan weet ik tenminste zeker dat je niet gaat zeuren

Hier zijn alvast wat foto’s.

Ik moest helaas weg voordat het eind resultaat er was. Ik weet niet hoe laat ze precies klaar waren, maar om 8.30, na tweeenhalf uur in de kou bezig geweest te zijn moest ik naar mijn werk.

Gelukkig heeft Marly Weemen alvast een plaatje voor ons gemaakt:

Cool.

Twaalf en een beetje dus.

Location:Gilchrist Close,Greenwith,Australië

Tot ziens. Het was leuk de laatste dag, nog even kangaroe’s voeren. Tot gauw.

Morgen vliegen we om half vier ‘s middags. Twaalf en een beetje dus. Nog wat extra genieten.

Location:Gilchrist Close,Greenwith,Australië

Lieve Mirte,

Gisteren heb ik jouw videobrief in de klas laten zien. Wij hadden maar een klein schermpje van de computer. Alle kinderen zaten rond de grote ronde tafel en gelukkig kon iedereen je zien en horen.

Ze vonden het allemaal erg leuk om jou te zien. Wat je allemaal zei in het vliegtuig, was geweldig leuk voor de kinderen uit jouw klas, want heel veel kinderen zijn nog nooit in een vliegtuig geweest. Vooral toen wij ook door het raampje mee naar buiten konden kijken, was heel spectaculair voor ze.

Er waren heel leuke reacties. Milay zei bijvoorbeeld: lieve Mirte, ik mis jou. Kian zei: Ik vind het leuk als je weer terug komt. Ricky zei: ik wens je een fijne tijd in Australië. Nog veel meer kinderen zeiden dat je jou misten.
Wij vinden het heel fijn dat je een leuke vakantie hebt.

Dus ik zeg maar zo: geniet van alle leuke dingen die je samen met papa doet. Wat heerlijk dat je lekker kunt schommelen daar (in korte broek!!!!!) en als je terugkomt, willen wij graag nog veel meer horen van je avonturen.

Lieve groetjes, ook namens juffrouw Gonnie.
Tonnie

Location:Daltonschool Zuiderkroon, Nieuwegein, Nederland