Ik had het natuurlijk moeten weten… Maar ruim 150 meter van een (toch redelijk) stuk water in park Oudegein in Nieuwegein gaan vliegen met mijn Blade mSR micro heli was natuurlijk vragen om problemen als beginner.

Het ging lekker. Ietsje wind, maar heel beheersbaar. Maar in een onoplettend moment, want beginner, zit ie in eens op weet ik wat – 30? – 40? – meter hoog. Niet handig, bijna niet te zien, dus rustig zakken, windvlaagje, orientatie verkeerd beoordeeld – verder naar achter. En toen bleek ie al een boom te raken waar nu gelukkig nog geen blad in zit. Pfoei. Om vervolgens, ik had hem natuurlijk al gestopt toen ik ‘em de boom zag raken, door het laatste vlaagje wind gepakt te worden en nog geen meter van de kant in het water te vallen. 10cm onder het oppervlak.

Dus, schoenen & sokken uit gedaan, het water in gestapt en de msr gepakt en onmiddellijk de accu los gemaakt. Uiteraard zit er een vrouwtje met een hondje langs het water die eerst meld ‘oh, maar er ligt niets in het water hoor, mijn hondje speelt met zand’. En vervolgens ‘is het water niet erg koud? ik vind dat het koud is hoor’. ^@&^&*@^@)!(*#!!!!

Thuis gekomen direct wat standaard ‘in vies water gevallen’ elektronica TLC gedaan: uit elkaar, afspoelen onder de kraan, bewegende delen rustig bewegen en met een blower (koude lucht) het water er af blazen. En dan minimaal 18 uur laten liggen.

Vanochtend weer in elkaar, alle motortjes, even rustig bewogen nergens meer water gezien en accu er aan… En dan na vijf seconden het heerlijk rats-rats geluid van de servo’s horen. En gewoon opstijgen alsof er niets gebeurt is!

Ik heb hem voor de zekerheid na een test vlucht van 30 seconden weer aan de grond gezet voor grondigere inspectie van de mechanische delen, maar ik ben al lang blij dat de 5in1 zo te zien nog goed is. fingers-crossed dat de servo’s het niet alsnog begeven een deze dagen, natuurlijk.

Damn I feel lucky.

Nu heeft ze een naam verdiend natuurlijk. Als je zoveel karakter toont, dan ben je een Stormvogel of een Zeemeeuw of… ik moet er nog even over na denken.

Over zeven uur gaat ons vliegtuig, Kylie vliegt over vijf uur naar Melbourne. Nog een paar uurtjes genieten van dit heerlijke land. Tristan en Evelien gaan nu naar care, het kinderdagverblijf. We brengen Kylie eerst naar het vliegveld, ik hoop maar dat zal wel niet, dat we dan zelf ook al kunnen inchecken. Dan gaan Bas, Mirte en ik nog even in Glenelg lunchen en misschien zelfs nog voeten in de zee steken. De laatste schelpjes verhuizen van Australie naar Nederland.

Twaalf en een beetje dus.

Location:Gilchrist Close,Greenwith,Australië

Twaalf dagen. Ik ben een beetje verdrietig dat we alweer naar huis moeten. We hebben genoten, tot in de puntjes van onze tenen. Een spannende reis met m’n meisje van vierenhalf. M’n broer weer zien na ruim twee jaar. Z’n kinderen zien, gillende, joelende peuters, die waren toen nog kleine, kleine baby’s. Kylie beter leren kennen, een schoonzus zo ver weg. Het was veeeeel te kort, en “ik mis mama toch heeeeel erg”, maar zelfs voor twaalf dagen is Australië niet te ver weg.

Tot ziens. Het was leuk de laatste dag, nog even kangaroe’s voeren. Tot gauw.

Morgen vliegen we om half vier ‘s middags. Twaalf en een beetje dus. Nog wat extra genieten.

Location:Gilchrist Close,Greenwith,Australië

Van: Tonnie Langenberg
Aan: Mirte Scheffers

Lieve Mirte,

Gisteren heb ik jouw videobrief in de klas laten zien. Wij hadden maar een klein schermpje van de computer. Alle kinderen zaten rond de grote ronde tafel en gelukkig kon iedereen je zien en horen.

Ze vonden het allemaal erg leuk om jou te zien. Wat je allemaal zei in het vliegtuig, was geweldig leuk voor de kinderen uit jouw klas, want heel veel kinderen zijn nog nooit in een vliegtuig geweest. Vooral toen wij ook door het raampje mee naar buiten konden kijken, was heel spectaculair voor ze.

Er waren heel leuke reacties. Milay zei bijvoorbeeld: lieve Mirte, ik mis jou. Kian zei: Ik vind het leuk als je weer terug komt. Ricky zei: ik wens je een fijne tijd in Australië. Nog veel meer kinderen zeiden dat je jou misten.
Wij vinden het heel fijn dat je een leuke vakantie hebt.

Dus ik zeg maar zo: geniet van alle leuke dingen die je samen met papa doet. Wat heerlijk dat je lekker kunt schommelen daar (in korte broek!!!!!) en als je terugkomt, willen wij graag nog veel meer horen van je avonturen.

Lieve groetjes, ook namens juffrouw Gonnie.
Tonnie

Location:Daltonschool Zuiderkroon, Nieuwegein, Nederland

We zijn vandaag op een korte road trip. Een nachtje slapen van huis in de Copper Coast. Zo’n 200 km noord-oost. Stukje rijden, genieten van het landschap. Onderweg kijken wat we doen.

De eerste verrassing was de museum trein van het Moonta mijn museum. We dachten dat het een kort ritje zou zijn, maar het bleek een lang spoor en een rit van wel 50 minuten te zijn met onderweg stops met uitleg. De kinderen hebben genoten van de trein en wij hebben zowaar nog wat geleerd ook.

Mirte wil ook steeds meer foto’s maken. Ze vroeg nu of we ook tegelijk een foto konden maken – maar natuurlijk!

Mirte:

Ik:

Tristan was alles wat ie zag aan papa aan het vertellen:

We zijn nu in een ‘executive’ huisje op een camping in Port Hughes, wat er executive aan is snappen we niet helemaal. Misschien zijn het de relax stoelen. Of de strijkplank (strijkbout nog niet gevonden). Of misschien de platte tv. Who knows? Het is klein maar prima.

Wat minder handig was het vinden van eten. We wilden ergens lekker vis eten, daar zijn ze trots op hier volgens Bas, maar er is geen velden of wegen een restaurant te bekennen, laat staan iets gezelligs wat open is op zondag. Zelfs de patatwinkel zou er 30 minuten over gaan doen om wat patatjes en kipnuggets voor onze hongerige kinderen te maken. We voelden ons al helemaal slechte vaders. We zijn toen maar naar de supermarkt gegaan en hebben pizzastukken voor de kinderen gekocht en stukken vlees voor op de barbecue voor ons.

Dat kan je je in Nederland niet voorstellen, maar ieder gat heeft in ieder park hier een barbecue staan waar je 10 cent in doet en dan kan je je eten warm maken. Bankjes er bij. fantastisch. De bonus waren de meeuwen die er op af kwamen, instant entertainment voor de kinderen. Lekker voeren en opjagen. Totdat Mirte viel en haar hand openschaafde, dat dan weer wel.

Morgen… kijken we nog wat zuidelijker op wat ze hier een ‘schiereiland’ noemen. Dan klinkt het speciaal denk ik.

Location:South Terrace,Port Hughes,Australië

Gisteren hebben we niet zo veel gedaan. Mirte en ik zijn samen naar de Sea Horse Farm geweest in Port Adelaide. Daar mocht je helaas geen foto’s maken – en het was te klein om ongehoorzaam te zijn. We hebben een levensgevaarlijke bodemvoedende baby haai van wel 40 cm lang geaaid en wel 500*) zeepaardjes gezien. Underwhelming.

Maar ze hebben in Port Adelaide ook een heel groot stuur:

Dus.

Maar daar heb ik het gister niet over gehad, omdat Oom Steve een beetje een leugenaar is – een filmpje maken kost natuurlijk geen vijftien minuten, maar gewoon ruim drie uur. Kost even wat moeite, maar ach

Vandaag zijn Mirte en ik weer samen op stap geweest. Eerst vond ik dit vanochtend in mijn schoen:

We hebben hem**) professioneel gedood. Dat was achteraf gezien niet nodig. Alleen spinnen met rode rug of witte staart zijn moordenaars. Het was hoe dan ook z’n verdiendeloon. Dit was het derde beest dat ik in mijn schoen vond. Bas vind nooit wat in zijn schoen. Go figure.

We zijn met de auto naar ‘The Big Rocking Horse’ gegaan. Dat is een enorm groot stalen houten paard waar je in mag klimmen. Da’s leuk, maar daar gingen we natuurlijk niet voor. We gingen voor de kangaroe’s. Dat grote paard is namelijk een van de touristen trekkers van de houtenspeelgoedfabriek waar het bij hoord. Mirte heeft genoten. De geiten waren even wat opdringerig, totdat we het emmertje voer in de rugzak gedaan hadden en ze direkt wegliepen terwijl ze een tel daarvoor nog eten kregen. Domme beesten.

Op de terugweg, die we via een omweg gedaan hebben, stuurde de route computer ons over deze hoofdweg:

En dat was niet eens per ongeluk. Veel tussendoor wegen zijn hier onverhard. Met dit soort uitzichten:

Heerlijk.

En last but not least willen wij nog even delen hoeveel wij van het kangaroe voeren hebben genoten:

Dit filmpje was gelukkig geen drie uur werk. Eerder 30 minuten. iMovie ’11 Trailers. Erg Grappig.

*) de meeste in 1 tank met de leg van de dag.

**) Mogelijk was het een meisje.

… en de kinderen van de BSO.

Liefs,

Mirte en Pascal.

Vandaag zijn we met z’n allen naar het strand geweest. Het zou erg goed weer worden. Warm. Zonnig. Dat viel een beetje tegen, maar dan mocht de pret niet drukken – we hebben lekker schelpjes gezocht, zandkastelen gebouwd en natuurlijk gewoon lekker pootjebaden. Er waren zelfs een paar druppels regen. Maar dat vond niemand erg.

Daarna hebben we met z’n allen wat patatjes een reuze pizza gegeten.

Thuis heeft Mirte nog lekker op de schommel gestaan. Evelien heeft de kippen losgelaten, die mochten van haar ook wel in de tuin spelen. Mirte heeft toen nog een eitje in het hok gevonden.

Bas is nog even naar het vliegveld geweest om naar zijn vliegtuig te kijken, die is nu weer gemaakt. We kunnen hopelijk zaterdag een vluchtje maken in de Sporty.

Meisjes en paarden.

Boys… maybe.

Location:Gilchrist Close,Greenwith,Australië

Zakgeld. Meisjes van vier snappen dat duidelijk nog niet helemaal. Van oma had ze een kleine portemonaie met 10 eurodollar. Kan ik dat kopen papa? Nee, die kost 25 dollar. En die? Nee, die is 45. … De glitter stiften kunnen wel. Ja, die wil ik wel. Wil je niet verder kijken? Nee, ik wil die.

We zijn vandaag even in het centrum van Adelaide in geweest. Over Rundle Mall heen en weer gelopen. Samen met Bas hebben we wat gegeten in een food court, wij zijn toen wat gaan shoppen terwijl Bas naar een meeting ging. Lekker wandelen in de zon. Kerstbomen bekijken. Straatmuzikanten met digeridoos tegen komen. Dat soort dingen.

En een hele grote beer. Wil je een foto van me maken?

Location:Gilchrist Close,Greenwith,Australië