Julian gaat met veel plezier naar de introductie lessen Judo. Filmpje!

Terwijl Pascal en Mirte zich vermaken in Australia, zijn Julian, Lisel en ik naar Londen. Met de trein. Van Utrecht naar Rotterdam. Van Rotterdan naar Brussel. En van Brussel met de Eurostar naar Londen. In Brussel moeten we al langs de Belgische en Britse douane. En daarachter staan ouderwetse Britse telefooncellen, waar Julian zich moe doch gewillig op de foto laat zetten. Om 21:30 Londense tijd, dus voor ons gevoel 22:30 kwamen we aan in Londen St. Pancras. Redelijk gaar.

De volgende ochtend vroeg moest ik al om 7:00 weer uit de veren, om op tijden bij de FMF cursus te zijn. En de rest van mijn dag bestond vooral uit lezingen in de collegezaal van het Imperial College. ‘s Avonds gegeten bij de Chinees die volgens ingewijden echt FANTASTISCH was (en inderdaad, als je nog eens lekker in Londen wilt eten: Haozhan in de Chinese wijk is echt een aanrader).

Bas heeft een vliegtuigje. Een kleintje, maar dat boeit niet – hij vliegt echt. Maar nu even niet, want wat vind ik donderdag in mijn inbox:

En die moeten er dan ook nog op gezet worden. Dat is gelukkig geen raketwetenschap, maar wel een klusje voor de monteur – dus zondag geen vluchtje naar Gawler. Bummer.

Een kleine Roadtrip dus… Read more…

31 uur en 11 minuten. Deur tot deur. Pfoeie!

Het laatste stuk hebben we voornamelijk geslapen in het vliegtuig, nou ja – Mirte dan. Ik slaap zelfs als ik al 24 uur op ben nog steeds niet in zo’n lucht bus. Wel uitgerust, ogen dicht enzo. Het gaat Read more…

uı uız lǝǝʌ lǝǝɥ ʇɥɔǝ ɹǝ uǝqqǝɥ ǝʍ

De tickets zijn geboekt. De gadgets zijn gepakt. In-flight entertainment is geregeld. De tassen… ach. Die staan nog leeg op zolder. De wereld is klein, we gaan per slot van rekening alleen maar naar de andere kant van de wereld. Over zesendertig uur.

Bij Bas, Kylie en Tristan & Evelien langs. Gewoon. Omdat het kan. Samen met Mirte. Omdat Julian leerplichtig is en Mirte nog niet. Negentien uur vliegen, negenentwintig uur deur tot deur, tien uur tijdverschil. veertien dagen. De hele wereld even helemaal op zijn kop.

Op de heenweg vliegen we via Singapore. Daar hebben ze een zwembad op de luchthaven waar we zes uur zijn. Zes uur, als het voor ons bioklokje voelt als vijf of zes uur ‘s ochtends, maar buiten is het dertig graden en vier uur ‘s middags als we aan komen. We kunnen ook nog wat tijd verdoen met ritjes in de volautomatische  trams die rijden tussen de drie terminals. En gewoon turen in een van de tachtigmiljard koiponds. Dan vliegen we nog iets van zeven uur verder, met een beetje geluk kunnen we lekker slapen aan boord. Want bij aankomst is het half acht ‘s ochtends in Adelaide, ons hoofdje vind het tegen die tijd weer avond. Met een beetje geluk is er dan zon!

Brrr! 25 graden in November! Het zou verboden moeten worden!

En dan avonturen beleven! Kangaroes. Echidnas. Vliegtuigjes. Barbies. Daar over vertellen we hier (zet de ‘feed‘ op je home page en volg @PascalS op twitter.)

Tijd voor een moestuin hebben we niet echt, maar in de gewone achtertuin kan je heel goed eetbare planten neerzetten. Het experiment van dit jaar was courgette. Prachtige bloemen en heerlijke vruchten. Volgens het pakje zaadjes zouden het mini-courgettes worden, maar dat weerhield de vijf planten er niet van om ook eenmaal een gewone grote courgette te produceren, de groenteman zou zich er niet voor schamen. De laatste oogst dit weekeind leverde de eerste echt mini op. Zo groot als mijn pink.

We hebben de meeste natuurlijk gewoon op gegeten. Maar omdat we niet echt zorgzame boeren zijn, heeft de concurrentie in de vorm van slakken en gevarieerde knaagdieren ook een goed maal gehad.

Ik wil volgend jaar eindelijk Read more…

Mirte wilde toch wel heel graag laten zien dat ze kan rolschaatsen aan Bas en Kylie en Tristan & Evelien in Australië – de rollers gaan niet mee dus of ik een filmpje wilde maken.

Nog nooit zoveel verschillende dingen mee gemaakt in een vakantie van drie weken.

Maar we zijn weer thuis. School is weer begonnen, de eerste werkdag zit er op.