Today was my first, proper flying lesson. Complete with hours logged: one. Just. Awesome. You should try it sometime.
I’d decided to leave all the tech stuff, picture taking and other fancy things for future lessons. I figured it would brain-strain without all that, but about 45 minutes I took aim for Lopik, you know, the nice 365 meter / 1200 foot high landmark. It’s probably the most prominent VFR landmark we have in the Netherlands, really, you can’t miss it. So my instructor, a fantastic, retired Austrian lady, incorrectly identifies Houten as Nieuwegein, which is fine, you can’t land there anyway and she was keeping me from killing us. So I correct her and she says next time bring your camera.
iPhones always have cameras.
Our house in Fokkesteeg, Nieuwegein from the Air
Maja heard us flying, but didn’t see us, so no waves from the ground. Maybe I should bring my proper camera another time.
And it was a real lesson too. Every other minute I felt like ‘mm. yup. okay. I get it now.’ and ‘hmm. that’ll take some more practice’. I didn’t do the taxiing from where PH-MFT was parked, nor, of course, take off and landing. Other than that, straight and level plus trimming, some bendy bits and footwork, gliding, ascent, waving with the wings and some more things. Awesome.
Een poosje geleden zat ik net het probleem van de kerst-kaartjes: wel gekregen, niet gestuurd. Omdat ik in een creatieve bui was, heb ik een aantal van die kerstkaartjes ‘nagemaakt’ en weer teruggestuurd naar diegene die ze verzonden had. Net als bij Return To Sender (HEMA), echt handwerk. Mijn goede doel: een ander (hopelijk) een plezier te doen.
Vandaag heb ik mijn project een vervolg gegeven, dit keer in een iets andere vorm. Ik had een geboortekaartje ontvangen met een motief dat geschikt was om met textielverf op een rompertje te schilderen. Nu hopen dat het bevalt. En zorgen dat ik het gauw op de plek van bestemming krijg, want het rompertje is maatje 56 en de betreffende baby was al 54 centimeter groot bij de geboorte….
Ik had het natuurlijk moeten weten… Maar ruim 150 meter van een (toch redelijk) stuk water in park Oudegein in Nieuwegein gaan vliegen met mijn Blade mSR micro heli was natuurlijk vragen om problemen als beginner.
Het ging lekker. Ietsje wind, maar heel beheersbaar. Maar in een onoplettend moment, want beginner, zit ie in eens op weet ik wat – 30? – 40? – meter hoog. Niet handig, bijna niet te zien, dus rustig zakken, windvlaagje, orientatie verkeerd beoordeeld – verder naar achter. En toen bleek ie al een boom te raken waar nu gelukkig nog geen blad in zit. Pfoei. Om vervolgens, ik had hem natuurlijk al gestopt toen ik ‘em de boom zag raken, door het laatste vlaagje wind gepakt te worden en nog geen meter van de kant in het water te vallen. 10cm onder het oppervlak.
Dus, schoenen & sokken uit gedaan, het water in gestapt en de msr gepakt en onmiddellijk de accu los gemaakt. Uiteraard zit er een vrouwtje met een hondje langs het water die eerst meld ‘oh, maar er ligt niets in het water hoor, mijn hondje speelt met zand’. En vervolgens ‘is het water niet erg koud? ik vind dat het koud is hoor’. ^@&^&*@^@)!(*#!!!!
Thuis gekomen direct wat standaard ‘in vies water gevallen’ elektronica TLC gedaan: uit elkaar, afspoelen onder de kraan, bewegende delen rustig bewegen en met een blower (koude lucht) het water er af blazen. En dan minimaal 18 uur laten liggen.
Vanochtend weer in elkaar, alle motortjes, even rustig bewogen nergens meer water gezien en accu er aan… En dan na vijf seconden het heerlijk rats-rats geluid van de servo’s horen. En gewoon opstijgen alsof er niets gebeurt is!
Ik heb hem voor de zekerheid na een test vlucht van 30 seconden weer aan de grond gezet voor grondigere inspectie van de mechanische delen, maar ik ben al lang blij dat de 5in1 zo te zien nog goed is. fingers-crossed dat de servo’s het niet alsnog begeven een deze dagen, natuurlijk.
Damn I feel lucky.
Nu heeft ze een naam verdiend natuurlijk. Als je zoveel karakter toont, dan ben je een Stormvogel of een Zeemeeuw of… ik moet er nog even over na denken.
In 2009 is Maja’s opa overleden, een gezellige opa die een hobby kelder vol electronica, batterijladers, en veel rommel na liet.
En ook een hele oude Polaroid Land Camera 320. En daar kan je kan je nog best leuk foto’s mee maken. In deze tijd dat instant betekend dat je het binnen 2 seconden hebt, is dit weer heel wat anders.
We waren er stilletjes van uit gegaan dat ie stuk was, ik heb hem mee genomen voor de kinderen – leuk om mee te spelen. Natuurlijk kwam de vraag, papa, hoe werkt ie eigenlijk – en zo’n vraag ga je beantwoorden – en toen kwam ik er achter dat ie het vermoedelijk gewoon nog deed. Het enige wat ontbrak was een batterijtje en film. Een raar 3v geval. Kosten 15 euro, net als de film trouwens – 10 foto’s €15… Dat hebben we opgelost door een led-zaklampje van €2.50 te kopen (incl. 3 batterijtjes) en die batterij houder in de kamera te stoppen. Zo had opa Maus het ook gedaan. Moderne kamera’s zijn misschien krap opgezette stukjes precisie werk, deze duidelijk niet. De sluitertijd klonk nu goed. De lens van de kamera is een 114mm, f/8.8 stukje plastic. Met z’n 75 asa film stand zijn dat binnen vaak sluitertijden van meer dan 1 seconde… maar zou hij het dan ook echt doen? Hij lag weer lange tijd op de plank. Geen tijd. Excuses. Zo veel te doen.
Toen kwam ik Daphne Horn tegen, die volgende week Polaroid Sunday organiseerd. En we gingen ook nog dit weekeind e 60e verjaardag van Lisel vieren op de MS Oosterkim in Deventer. Een foto maken met de oude camera van haar vader…
Dingen lijken leuk voor je er aan begint, maar zijn saai, irritant en meer werk dan je zou denken. Al de RT en win akties? Bijna altijd een linkje bij, toch? Lees voor de grap dat linkje eens – bijna altijd ben je uitgesloten van deelname. Bijna altijd land gebonden, USA Only, UK Only. Als dat nog niet erg genoeg is, zetten de meeste er ook nog eens iets bij van, naast RTen moet je ook op onze facebook pagina wat doen en …
No fun. We hebben er een paar gedaan, maar na ruim een week proberen – never mind.
Alleen @chingchuan heeft gereageerd op mijn eigen give-away, dus die heeft 100% win kans (gefeliciteerd, doe me je adres even).
Eigenlijk word ik een beetje moe van al die spelletjes op de Twitters, Feestboek en het wijde interwebs. Ik heb het gevoel dat je er dagelijks mee dood gegooid word. Je hoeft er niets voor te doen, vul je email adres in en win gouden bergen.
Nou. Dat gaan we zien in 2011.
Het doel is 365 dagen lang mee te doen aan doe-iets-en-win spelletjes op internet. Het maakt niet uit wat, of ik het nou nodig heb of niet – het gaat allemaal een grote doos in. Eind van het jaar zie ik wel wat, als er überhaupt iets in zit, ik er mee doe. Verloten of zo. De enige voorwaarde is dat deelname aan de spelletjes geen financiële consequenties op voorhand heeft. Ik ga niet voor deelname betalen. Dat er mogelijk BTW en invoerrechten betaald moeten worden heb ik al eerder mee gemaakt, ach… whatever.
Ik heb anderhalve week terug alvast een poging gedaan, en het werkt wel – De WERELD volgens Ampersix – gewoon vijf dagen later in de bus. Die telt nog niet mee voor 2011 natuurlijk.
Spannund.
En speciaal voor iedereen die dit gelezen heeft:Speel en WINNNNN!!! Tweet over deze blogpost (zet @PascalS in je tweet, anders vind ik hem niet…) of zet het op je Hyves of Feestboek (en meld dat hier in de comments) en WINNNNN!!!! een 160GB Harddisk*)
Heel handig als backup schijf in je PC of doe er een huisje omheen en je kan eindelijk makkelijk een backup mee uit huis nemen voor weinig.
Eind volgende week kies ik een winnaar uit. Ik zal proberen een eerlijke loting te doen. Niemand is uitgesloten van deelname, maar ik verstuur alleen binnen Nederland.
Dan ga ik nu zelf op zoek naar het eerste spelletje van 2011 waar ik aan mee kan doen!
*) Disk is 2e hands maar uiteraard helemaal in orde. Ik geef niet graag slechte schijven weg, ze gaan al snel genoeg stuk. Backup, backup, backup! Winnaar krijgt er denk ik twee, dan weet ik tenminste zeker dat je niet gaat zeuren
Ik ben vanochtend om vijf uur op gestaan. Vorige week deden Mirte en ik dat nog voor de lol, dat had vast te maken met een jetlag. Vanochtend dus ook, maar niet helemaal vanzelf nu. Wel voor een goed doel, natuurlijk: vandaag werd het Urban Knitting project breispoor geinstalleerd. Dat moest natuurlijk gefilmd worden en dus was ik er vroeg bij.
Hier zijn alvast wat foto’s.
Ik moest helaas weg voordat het eind resultaat er was. Ik weet niet hoe laat ze precies klaar waren, maar om 8.30, na tweeenhalf uur in de kou bezig geweest te zijn moest ik naar mijn werk.
Gelukkig heeft Marly Weemen alvast een plaatje voor ons gemaakt:
Over zeven uur gaat ons vliegtuig, Kylie vliegt over vijf uur naar Melbourne. Nog een paar uurtjes genieten van dit heerlijke land. Tristan en Evelien gaan nu naar care, het kinderdagverblijf. We brengen Kylie eerst naar het vliegveld, ik hoop maar dat zal wel niet, dat we dan zelf ook al kunnen inchecken. Dan gaan Bas, Mirte en ik nog even in Glenelg lunchen en misschien zelfs nog voeten in de zee steken. De laatste schelpjes verhuizen van Australie naar Nederland.
