Onze vierde week stond in het teken van de Flinders Ranges. Vanuit Quorn zijn we naar Rawnsley Park station gereden, onze saaiste huisje tot nu toe. Dit was een soort Landal park, maar dan veel primitiever en aan de rand van de Australische outback. Het park had een winkeltje, ZELFS MET INERTNET, een restaurant en een ijskoud zwembad. Alleen was het ontzettend stoffig, waar Mirte weer dankbaar gebruik van maakte. Iedere steen moest bewonderd, met een heeeele vieze Mirte tot gevolg :) Hoewel het wel erg warm en droog was, mocht er nog wel kampvuur gestookt worden, wat we dan ook een aantal avonden hebben gedaan, compleet met kangaroovlees en marshmellows.

Heel optimistisch zijn we op de tweede dag een toeristische route gaan rijden met de auto, kon volgens de locals echt wel met de Ford station die we van Bas en Kylie hadden geleend (zonder 4-wheel drive). Kon inderdaad wel, maar we hebben he =m wel zitten knijpen af en toe. Zoals over die hobbelweg, toen we ernstige twijfels kregen of de vering het wel zou houden. Of dat beekje, dat ineens toch over de weg bleek te stromen, maar waar we niet konden omkeren of achteruitrijden. Maar het was zeker de moeite waard. Het uitzicht was fantastisch, na iedere bocht weer anders. Onderweg kwamen we nog een groepje wetenschappers tegen, die bezig waren met landmetingen en daar wel wat over wilden vertellen.

Na een initiele misser qua wandelingen op de eerste dag, hebben we er toch nog een aantal flinke gemaakt waarbij de kinderen het grootste deel of helemaal zelf liepen (en dat met een temperatuur van 35 graden). Een wandeling naar Arkaroo Rock, een Aboriginal gedenkplaats, was volgens de lokale bordjes 'maar' 800 meter. Het bleken wel erg lange meters te zijn (onze GPS vond toch eerder dat het 3,2 kilometers waren), maar met veel drinken (water), wat positieve aandacht en extra motivatie in de vorm van een jellybean voor iedere 100 meter, heeft Julain alles zelf gelopen. Arkaroo rock zelf was wel mooi, maar 'life' niet heel erg overweldigend (volges ons). De foto's van Arkaroo Rock lijkenveel mooier.

Onze andere lange hike was in de Wilpena Pound zelf. Wilpena is een vlakte die geheel omgeven is door een ring van bergen. In de Aboriginal verhalen heeft het een rijk verleden. Mirte zat ind e rugdrager bij Pascal achterop, Maja had de dagtas met eten en drinken en Julian droeg nog zijn eigen kleine rugzakje met eten en drinken. Dat was maar goed ook, want het was bloedheet. Toen we bij het 'topje' van de berg kwamen, bleek dit toch niet het topje, dus zijn we nog naar de echte top gelopen. Onderweg kwamen we nog weer een verlaten huis tegen, met borden waarop fragmenten uit een dagboek waren geschreven. Die vertelden over de familie die de Wilpena koloniseerde en daar vee hield. Over extreme droogtes en de weg waar ze tien jaar aan bouwden om hun vee en voorraden in- en uit de Pound te krijgen. En over de kerst waarop de langverwachtte regen hun moeizaam gebwoude weg in een paar dagen geheel wegspoelde...

Uiteindelijk bleek dit een wandeling van 7 kilometer te zijn, maar Julian was een klimtrein die op jellybean-'kolen' reed en alleen op het laatst nog extra motivatie nodig had in de vorm van een beloofd ijsje. Op de laatste avond zijn we uit eten gegaan in de Woolshed (lokale restaurant van het park). Vanwege het uiterlijk, het restaurant zat echt in een wolschuur gemaakt van golfplaat, hadden we ons daar niet vel van voorgesteld, maar het was van binnen erg gezellig en het eten was prima. Er bleek alleen nog een familie Sch(a)effers geboekt te hebben, een Amerikaans echtpaar, waar we nog gezellig mee hebben zitten kletsen. Een waardige afsluiting van dit deel van onze reis!